град « Tribute to Климатизирано

Ништо не функционира!

деновиве имам насобрано толкава нервоза што ниедна математичка формула не може да ја илустрира стапката на раст на истата.
веќе години наназад гледам дека ни една работа не оди на добро, ништо не се движи како што треба. се нешто чкрипи, шалта, крахира.
после викендов сум сигурен дека одвај чекам да почне некој нов поредок. некоја нова ситуација. некоја драстична промена. спремен сум да поддржам секаква идеја која би одела во таа насока.
првиот момент кој ми ја покачи нервозата се нарекува ФФМ. (како што може да приметите фудбалската федерација на македонија има домеин на .ком.мк – комерцијална фирма?!) тоа е таква первезантска организација што не може да се објасни. отидов да купам карти на натпреварот со Шкотска, и прашувам на кој места има слободни карти.
- еве дечко имаш одма лево до ложата – Блок 1 – 17ти ред. одлично место.
- хмм!? блок 1?
- да бе дечко…
- абе блок 1 е на почеток на трибината – т.е. позади голот, не ме зафркавај на 100 натпревари имам дојдено…
- не бе дечко, еве ти мапа (и ја врти картата од задната страна, каде е визуелизиран стадионот и каде што стварно блок 1 беше сместен одма до ложата)
- нешто ми е чудно ова, ама сепак дај ми две карти…
од после разбрав дека секој купувач бил лимитиран на 2 (две) карти и тоа со лична карта (како што направив и јас), па доколку ми требаше и трета карта, или петта или седма требаше да одиме заедно двајца, тројца или четворица да купиме карти (исклучиво само на стадионот) и тоа во исто време затоа што картите се нумерирани. whatever. правила се правила и ќе играме по нив.
кога стигнавме на стадионот, бевме пренасочени кон блок 1 (таков каков што го знаеме сите – т.е. зад голот), и почнав да се бунам.
АМА ВИДЕТЕ ЈА МАПАТА – ВАКВА КАРТА МИ ПРОДАДОВТЕ СО УВЕРУВАЊЕ ДА СЕДАМ НА СРЕДИНА НА СТАДИОНОТ?!
дечко не се буни, се важи само ова што го пишува напред – а јас тука гледам блок 1.
на стадионот се сретнав со еден пријател, му ја објаснувам мојата фрустрација и од него добив уверување дека блок 3 и блок 4 не биле пуштени во продажба, тој отишол уште првиот ден да си купи, и се утешил со блок 2.
па си го размислив следново сценарио. блоковите 3 и 4 ако не се во продажба, ќе има големи реакции од луѓето, па затоа се испечатени карти со лажни мапи според кои блок 1 и блок 2 ќе се „најатрактивни“ и така да се забушаваат луѓето. меѓу нив и јас.
но, еве да речеме да поминеме и над ова. но сепак ова беше само загревање за се што се случуваше од страна на ффм. според правилата издадени од оваа мафијашка организација (кои горе споманав дека ги почитував – како правила) на стадионот беше забрането внесување на сокови, вода, и било какви останати течности. веројатно од безбедносни причини. арно ама натпреварот се играше во 15 часот на 30+ степени. на полувремето веќе ќе дехидрирав. излегов од трибината да видам дали се продава нешто „во холот“. гледам нема ништо, па го прашувам обезбедувањето како да се решам од својата жед
- дечко треба да се симнеш надвор (во паркот?) и таму да си купиш, да ја испиеш и да се вратиш.
- океј, викам, – ќе одам.
- е, ама јас ти викам да не одиш, затоа што полицијата доле нема да те пушти?!
- како нема да ме пушти?!
- епа еве луѓе што излегоа надвор, сега не ги пуштаат да се вратат?!
почнав да вријам од нервоза. почнавме да се караме – ова да не се повтори со холандија – нека се научи оној прилепчанецот со брадата дека имаше луѓе кои се бунеа.
никому ништо. натпреварот продолжи. во текот на целото прво полувреме „спиќерот“ предупредуваше да се извади знамето со Јохан, за да не ја суспендираат нашата репрезентација!? па само што започна второто, се наредија стотина специјалци (фули армд – панцири, шлемови, штитови..) и буквално ја окупираа западната трибина – и триумфално го извадија знамето.
се прашував, нам не ни дозволија да внесеме вода (која може само да ни користи) на стадион на 35 степени, а им дозволија на комитите да внесат огромно знаме кое може само да ни наштети!? и зошто не го решија тоа веднаш, или барем на полувремето – туку на сред натпревар?!
и на крај уште нешто околу правилата на ффм. според истите – доколку бидат забележани шкоти на јужна – веднаш ќе бидат отстранети, а по лицето кое им ги продало картите ќе се води постапка?! која беда. на јужна имаше исто толку шкоти колку што имаше и на исток. никого не избркаа, никого не елиминираа, а веројатно никого нема ни да го гонат. битното е што ние обичните мораше да се „логираме“ со лични карти и да купуваме по 2 карти?! БЕДА ДО КРАЈ.
вечерта бев и на кошарка – во новата сала. на бедата и немаше крај. натпреварот доцнеше повеќе од половина час, затоа што никој не знаеше да го наштелува главниот семафор. откако змејко се испофали за менаџерското работење на салата – до која сите репрезентации имаат лимитиран пристап – кој се сведува на амин од премиерот, се случи да се малтретираат цела публика, сите играчи и сите гледачи, затоа што со ресетирање на компјутерот и со уклучување/исклучување на кабелот не се подесува семафор.
понатаму, зошто на цел ѕид на салата е ставено старото знаме на Македонија?! тоа од такт ме вади. како ние очекуваме од светот да не вика по едно име, кога ние самите си ставаме две знамиња?
нека одлучат овие националистички глави – кое е нашето знаме и тоа да се употребува. а не вака – сакам кажам, не знам речам. или барем нека направат старото сонце да ни биде грб – и расчистена работа. имаме знаме, имаме грб. ако толку се запнати по тоа знаме. вака сме на пола пат до никаде. да не кажам: на патот за у курац (д.дуковски).
и кулминацијата на моето нетрпение кон сопствените водачи дојде синоќа, на Денот на независноста (или несвесноста).
во сите медиуми беше објавено дека на плоштадот се организира голем концерт на фолтин, суперхикс и џајковски. (линкови ќе следуваат – се надевам) а таму всушност имаше митинг на вмро-нацистичка. во ограда како заштитен кавез беа сместени премиерот и министрите додека одеше програмата. ние стигнавме подоцна отколку што беше закажан концертот на фолтин (беше во 20, а ние стигнавме некаде околу 20:30). имаше програма на некое културно уметничко друштво. после тоа имаше монолози од филип, александар, климент и други истакнати македонци – дел од програмата кој ми ги превртуваше цревата, па не го гледав – се дистанцирав. за да „на крај“ следува нацистички говор на премиерот наш. после говорот ги трнгаа камерите, ги тргнаа знамињата и кога започна концертот на фолтин ја тргнаа и оградата – па ние како стадо овци се доближивме до сцената, затоа што местото ни го ослободија нашите лидери.

9 September, 2008 Posted by parist | град, наци, откач, центар | | No Comments Yet

Личен Рекорд

Пред неколку дена една пријателка* ме замоли да пречекам една пратка што требаше да и стигне од Зеница, и тоа преку автобусот на релација Сараево – Зеница – Скопје – Гостивар. Во Скопје автобусот застануваше кај хотел Континентал. Ми го даде и бројот од шоферот. Ми рече да го чекам во 8 сабајле. Шоферот го добив дури во 9. Дури тогаш ја преминале границата. Значи, кај 10 часот ќе биде во Скопје. Неисе, само да завршам работа!

Остануваше да се разреши уште еден проблем: каде ТОЧНО да го чекам? Автобусот не застанува на регуларна станица, па мора да се прецизираат детали, за да не го испуштам. Му се јавив на шоферот, тој ми рече ТОЧНО спроти Континентал.
- Чекај, му вељам, ТОЧНО спроти Континентал е автобуската станица кај ресторанот Галеб. Таму патот е затворен, и има копано.
- Е, токму тука, кај копаното.
- Да не треба на претходната станица, кај студентскиот дом?
- Не, ти чекај ме баш кај копаното.
Си викам, абе кај ќе помини автобусов овде? Та патот е затворен, и преминуваат на другата лента од булеварот. Ама ајде, така ми рече, можеби има некои студенти што треба да се истоварат пред ПМФ. А уште повеќе си го зацементирав ставот дека шоферот е во право, кога видов дека низ затворениот пат поминуваа коли?!
Уште го немаше, а минеше 10. Ми рече голем бел автобус, секако ќе сум го видел. Од далечина се редеа големи бели автобуси: Руле Турс, Жас Бус, Атом Кочани, Струмица Експрес, овој мојов никако да дојде.

Конечно, во 10.15 од далечната шир на студениот бетон, каде што сонцето разгалено ги пушташе своите зраци да си играат со пролетните цвеќенца, а утринското ветре имаше мистичен танц со прерано расцутените дрвценца, се појави една бела точка, која во моите очи се повеќе и повеќе даваше отпечаток на голем бел автобус. Тој е, си вељам, и се опуљав поубо, да не сум погрешил уште еднаш.

И што да видам? Автобусот застана на претходната станица. Аај, си вељам, шо да праам сега? Се подумав така бајаги, се пофтев да потрчам, ама си вељам, ај ќе му мавнам рака, ќе ме види, нема шанси да го стигнам. Кога помина покрај мене, скршна на другата страна од булеварот, затоа што оваа страна е затворена!!!, и не ме виде кога му мавтав.

Прикаската започнува од овде. На патот за накај дома, се мислев дали имав некакви шанси да го стигнам. Ја направив следнава светлописница (сиреч, фотографија):

Јас стоев на точка А, веднаш спорти Континентал. Автобусот застана на точка Б. Растојанието јасно се гледа дека е 300 метри. По моја најоптимистичка проценка, автобусот стоеше 40 секунди. Според тоа, брзината која требаше да ја постигнам за да го стасам автобусот е 300/40 = 7.5 m/s == 27 km/h.
Еве, и во подобар случај од мојот оптимизам, автобусот да стоеше 1 минута, брзината ќе требаше да ми биде 300/60 = 5 m/s == 18 km/h.

Кога бев средно училиште, личен рекорд на 60 метри ми беше 14 секунди, што значи, сум трчал со брзина 60/14 = 4.28 m/s == 15.4 km/h. (Добре де, не бев некоја муња у средно.)

Оние кои ме познаваат, добро знаат оти тогаш колку толку бев активен на физичко, а денеска воопшто не сум. Значи!!! Требаше да си го надминам личниот рекорд, и тоа на 300 метри, а рекордот го поставив на раастојание од 60 метри!

На крај, уште една претпоставка. Иако не е испитано, да претпоставиме дека моментално трчам со 12 km/h (тоа е 3.3 m/s). Тогаш, за до го стасав, автобусот ќе требаше да стои најмалце 90.1 секунда.

Во ред е, не се секирајте. Се слушнав уште еднаш со шоферот, и тој љубезно ми кажа дека тој и наредниот ден поминувал низ Скопје, и тоа, застанувал на регуларно место – меѓуградската и меѓународната автобуска станица во Скопје, во 8 часот вечерта на перон број 1. Така и бидна. Во дадениот момент и даденото место, го зедов писмото.

*Пријателка го употребувам со значење на општоприфатениот израз другарка, или на хрватски френдица. Другар/другарка ме потсеќа на едно одминато време, па ми е одбивно како термин.

4 March, 2008 Posted by detlic | Урбан, град | | No Comments Yet

Снешко

За нашите верни читатели, следува една прикаска која ни се случи овој викенд:

Во петок навечер, сите бевме коматозни. Секако, не од алкохол, дрога, кафе, цигари и други слични ним пороци! Едноставно, бевме преморени, и сите си легнавме рано (не покасно од 22 часот).

Сабајлето се разбудивме, и што ли не ќе видиме!

Снег! После две години, повторно гледаме снег! Радости, целиви, честитки, ајде, глобал уорминг поминал, за убо, за арно…